To jest okresowa tabela pierwiastków.
Była moją przepustką do świata nauki.
Jest cudowna. To wszechświat w swojej istocie.
Tu są metale alkaliczne... chlorowce... helowce...
Każdy pierwiastek ma własne miejsce. Nie da się tego zmienić.
Jest niezmienne, niezależnie od okoliczności.
Nie masz żony?
Ja? Nie. Nie za dobrze dogaduję się z ludźmi.
Nigdy mi to nie wychodziło. Lubię ich.
Chciałbym o nich mieć coś więcej niż podstawowe pojęcie.
Może gdyby byli mniej nieprzewidywalni...
Eleanor by się z tobą nie zgodziła.
- Eleanor? - Panna Costello.
Rozmawiała z tobą o mnie?
Co mówiła?
Chciałbym podać lek pozostałym. To może być kosztowne...
- "Kosztowne" to znaczy ile? - Rozmawiałem z Rayem,
oszacowałem cenę...
Jeśli wszystkim podamy taką dawkę jak panu Lowe... koszt wyniesie...
Dwanaście tysięcy dolarów.
- Ile? - 12,000 dolarów.
Miesięcznie? Nie mogę przedstawić radzie takiego żądania.
Myślałem, żeby się zwrócić bezpośrednio do fundatorów.
Dająjuż szpitalowi tyle, ile mogą.
Musimy ich przekonać, by wpłacili więcej niż zwykle.
- Gdyby zobaczyli pana Lowe... - Przecenia pan jego możliwości.
Rozmawiamy o pieniądzach.
Wystąpiła sztywność mięśniowa,
upośledzenie odruchów postawy,
sztywność typu rdzeniowego. Zespół postencefalityczny.
Najbardziej uderzającą cechą była martwota rysów twarzy.
Terazjuż wiemy, że nie należy jej przypisywać apatii czy katatonii...
Mniej naukowo i mniej nerwowo
Jednak docierały do niego pewne bodźce.
Dżwięk własnego imienia. Dźwięki konkretnego utworu muzycznego.
Dotknięcie innej osoby.
Ale te przebudzenia były rzadkie i trwały tylko kilka chwil.
Zazwyczaj trwał w takim właśnie stanie... będącym metaforycznym...
albo fizjologicznym odpowiednikiem snu. Może nawet śmierci.
W takim stanie zobaczyłem go po raz pierwszy.
I tak wyglądało jego życie w ciągu ostatnich 30 lat.
- Teraz? - Kiedy tylko będziesz gotów.
Nazywam się Leonard Lowe.
Wyjaśniono mi, że przez pewien czas byłem nieobecny.
Wróciłem.
Proszę... gotowe. Można ją zabrać.
Świetnie. Bardzo dziękuję.
- Doktorze Sayer! - Co się stało?
Pieprzony cud!
- Gdzie są moje okulary? - Na nosie.
Czy to możliwe?
Ja mówię...
Chodzę! Tatusiu? Kim pan jest?
Dziękuję, że przyszłyście. Trochę się od wczoraj zmieniło.
Miałam przedziwny sen.
Muszę pani zmierzyć ciśnienie!
Siedziałam w miejscu przez 25 lat, trzeba było korzystać z okazji.
Dobrze się pani czuje?
- Muszę się umalować. - Chyba da się coś załatwić.
I ufarbować włosy. Na czarno.
- Na czarno? Rose, na pewno? - Zawsze miałam czarne włosy.
Doktorze... mówi coś o drzewach owocowych.
- Trzeba je przyciąć. - Zrobię to.
Mam ochotę na stek... krwisty. Puree z sosem. I fasolka szparagowa.
Byłam świadoma różnych wydarzeń, ale nic nie miało dla mnie znaczenia.
To nie miało związku ze mną. Była jakaś wojna, może dwie.
Dziś rano poszłam do łazienki bez niczyjej pomocy.
Chyba poprzednio bardziej mi się podobali.
Rolando? Proszę coś powiedzieć. Nazywam się Costello.
Rozumie mnie pan?
- Lucy? Który mamy teraz rok? - Który mamy rok?
1926, głuptasku.
No, Miriam, nie bądź taka, dobrze?
"Jak tłum oblegający Bastylię, drużyna Mighty Mets wpadła do szatni
owej pamiętnej dla nich nocy,
rozpoczynając jedną z najgłośniejszych, najdzikszych,
najmokrzejszych zabaw w dziejach baseballu.
Zmywszy piętno hańby po 7 nieudanych sezonach"...
- Cześć, Sydney. - Cześć.
- Jedziemy w to samo miejsce? - Tak naprawdę nie wiem.
Trzymamy się razem!
- Gdzie Leonard? Idź po niego. - Anthony, zawołaj Leonarda.
Proszę nie odłączać się od grupy!
- Jak mój ojciec? - Bez zmian.
- Mamo, nie powinnaś jechać. - Co? Oczywiście, że chcę jechać.
Leonardzie, odejdź, bo drzwi się nie zamkną.
- To nie ma sensu. Sydney jedzie. - To pacjent.
- Nie taki, jak ty. - Ale pacjent. Ty nie jesteś pacjentką.
- Jestem twoją matką. - Czy inne matki też jadą?
Co ty zrobiłeś z włosami?
- Tak, to jest opona. - Wiem, nie jestem idiotą.
- Traktujecie mnie jak ofermę. - Zajmiemy się tym, Bert.
- Jesteś gotów? - Postanowiłem nie jechać.
- Dlaczego? Co się stało? - Nic, ja tylko...
Machaj.
Panie doktorze, prosimy!
Leonardzie, jesteś pewien?
Tak. Zobaczymy się póżniej. Miłej zabawy.
Dla mnie kotlet mielony.
- Kotlet mielony. - Dla mnie też mielony.
Pan mnie śledzi?
Przepraszam, żartowałam. Widziałam pana na górze.
- Odwiedza pan kogoś? - Nie.
Pan tu pracuje.
Ja tu mieszkam.
Jako pacjent?
Nie wygląda pan na pacjenta.
Nie?
Zawsze lubiłem Carnegiea, a ty?
Doktorze... Pan wybrał to miejsce?
- Dlaczego? - Zawsze tu przychodzę.
To bardzo miłe miejsce. Ale po godzinie traci urok.
- Anthony uważa, że grupa się nudzi. - Bo tak jest.
Myślałem, żeby ich zabrać do opery, ale...
Do muzeum historii naturalnej?
Nie, nie... tam jest za dużo wypchanych nieżywych stworzeń.
Gdzie jeszcze można iść?
- Znów jest legalny? - Tak. Już od dawna.
Co paniom podać?
Rob Roya z lodem.
Bez alkoholu.
Pracuję na nocnej zmianie w knajpce.
Czasami, przed pójściem do pracy, odwiedzam mojego ojca.
Nie opuszczał żadnego meczu. Więc czytam mu artykuły o sporcie.
Nawet nie wiem, czy jest świadom moich wizyt. Matka twierdzi, że nie.
Ale pani wierzy.
Czasem wydaje mi się, że coś widzę... Wyczuwam jakąś zmianę.
I przez chwilę widzę go takim, jakim był dawniej, przed udarem.
A potem złudzenie pryska. Nie wiem, czy coś widziałam. To ma jakiś sens?
Tak, ma.
Czemu pan jest w szpitalu?
- Dostaję leki. - Na co?
Bez nich jestem taki, jak pani ojciec.
- Ale teraz jestem zdrowy. - To dobrze.
Byłam tak przekonana, że zje bekon, pszenny tost i czarną kawę,
że przyniosłam mu to, nie przyjmując zamówienia.
Wie pan, co powiedział? "Pani zapomniała o pomidorze".
Nie było pomidorów. Dlatego od razu nie dostał.
- Miło się z panem rozmawiało... - Mnie również było bardzo miło.
- Paulo? - Tak?
On wie. Pani ojciec. Wie, że go pani odwiedza.
Doktorze, to moje przyjaciółki.
To jest mój pan doktor. Czy nie jest uroczy?
Miriam... nie wiem, jak ci to powiedzieć, więc powiem wprost.
Twój mąż...
dostał rozwód w 1953 roku.
Bogu dzięki.
Patrzcie! Pontiac Firebird, silnik 400. To się nazywa samochód.
- Lucy. Poda mi pani rękę? - Proszę mnie stąd zabrać.
- Błąd. Jest tutaj. - Przegrałem.
Szczęście cię opuszcza. Bardzo ładny.
- Jak leci? - Jak leci?
Tak. Jak się pan czuje?
Moi rodzice umarli. Żona jest w zakładzie.
Mój syn zniknął gdzieś na zachodzie.
Czuję się stary i oszukany. Tak się właśnie czuję.
Wpadłam po drodze do sklepu... kupiłam ołówki.
I jeszcze to.
Małą przykładnicę.
Tak, przyda mi się.
To bardzo ładne.
- Zaraz wracam. - Leonardzie...
Nigdy dotąd nawet nie wspominał o dziewczętach.
Nie miał nawet z nimi do czynienia.
To idiotyczne, to oglądanie się za dziewczętami. Nie uważa pan?
Jest dojrzałym mężczyzną.
Powiedział, że powinnam wyjechać na parę dni dla odprężenia.
Na pewno miał na myśli to, że zasłużyła pani sobie na urlop.
Nie mogę go tu samego zostawić. Beze mnie zginie.
Dziewczęta!
Halo? Doktor Sayer? Muszę z tobą porozmawiać.
Leonard?
Uważam, że powinniśmyparę spraw omówić. Muszę z tobą pogadać.
Jakie to sprawy?
Ważne. Te, które mi się przydarzyły. Które nauczyłem się rozumieć.
- Skąd dzwonisz? - Z twojego gabinetu.
- Jest bardzo późno. - Czyżby?
- Nigdzie nie wychodź, zaraz będę. - To dobrze.
- Doktorze... proszę usiąść. - Dlaczego? Co się stało?
Musimy o tym wszystkim powiedzieć. Przypomnieć im, jakie to dobre.
Co jest takie dobre?
Przeczytaj gazetę. Co tu piszą? Same złe rzeczy.
Ludzie zapomnieli, czym jest życie. Zapomnieli, co to znaczy żyć.
Trzeba im przypomnieć o tym, co mają i co mogą utracić.
Ja odczuwam radość życia. Dar życia. Swobodę życia! Cud życia!
Powtarzał, że ludzie nie doceniają najprostszych spraw.
Pracy, zabawy, przyjaźni, rodziny.
Rozprawiał tak do piątej rano.
- Poczucie wyswobodzenia, mania...? - A może miłość?
Właśnie. Jednak w tym, co mówi, ma całkowitą rację. Nie umiemy żyć.
Ale o piątej rano?
- Waheeda! Jak się czujesz? - Dobrze.
- Panie Lowe? Dobrze się pan czuje? - Tak.
- O co pan prosi, panie Lowe? - O najprostszą sprawę.
To znaczy?
Chcę wychodzić na spacer, kiedy chcę, jak każdy normalny człowiek.
- Przecież może pan spacerować. - Naprawdę? Sam?
A co to za różnica?
Przecież nie jestem kryminalistą. Nie popełniłem zbrodni.
Nie zagrażam innym ani sobie. Mimo to nie mogę wyjść bez opieki.
Nie obudziliście przedmiotu, tylko człowieka. Jestem człowiekiem.
Czy zdaje pan sobie sprawę, że podświadomie przejawia pan agresję?
Skoro jest podświadoma, jak mogę zdawać sobie z niej sprawę?
Jestem ciekaw... co by pan zrobił, gdyby mógł pan wyjść?
Spacerowałbym. Rozglądałbym się. Rozmawiał z ludźmi.
Decydowałbym, gdzie iść dalej. Robiłbym to, co dla was jest oczywiste.
- I to wszystko? - Tak.
No dobrze. Weźmiemy pod uwagę pańską prośbę. I damy panu znać.
- Dobrze się czujesz? - Tak, wiem, to z nerwów.
I co powiedzieli?
Że mają jeszcze za mało danych.
Że do postawienia ostatecznej diagnozy potrzeba długotrwałej obserwacji.
Że świat bardzo się zmienił, że możesz się okazać nieprzystosowany,
a nie chcą odpowiadać za to, co by się mogło przydarzyć.
Nie zgodzili się.
- A co ty powiedziałeś? - Nie miałem decydującego głosu.
Zgodziłeś się z nimi?
Tak.
Leonardzie, odnoszę wrażenie, że wciąż jeszcze jesteśmy w lesie.
Widzisz, to eksperymentalny lek i potrzeba czasu...
- Leonardzie? Dokąd idziesz? - Na spacer.
Tu dr Sayer.
- Dokąd idziesz? - Na dwór.
Pacjentom nie wolno wychodzić.
Nie pogarszaj sprawy.
Chcę tylko wyjść na spacer!
On nie jest chory psychicznie! To niepotrzebne, puśćcie go!
Nie jest agresywny!
Nie rozumiem. Nigdy dotąd nie sprawiał kłopotów.
Był spokojny, grzeczny, pełen szacunku. Nigdy niczego nie żądał.
- Zawsze był posłuszny. - Bo był w stanie śpiączki.
Mówię o jego dzieciństwie.
Przepraszam.
Nie wiem, kto to jest. On sam chyba nie wie.
Zmienił pan Leonarda w kogoś, kim nie jest!
To nie my jesteśmy ułomni, tylko oni! To nie my przeżywamy kryzys, tylko oni!
Przeszliśmy przez najgorsze i przeżyliśmy, oni nie! Boją się tego!
Bo wiedzą! Tak!
Wiedzą! Wiedzą!
Bo my im o tym przypominamy! O tym, że jest...
że jest problem!
Że problem istnieje, a oni nie znają rozwiązania.
I nigdy nie będą lekarzami, póki nie zaczną dostrzegać problemu.
Póki nie przyznają, że problem istnieje. A ten problem to wcale nie my.
To nie my! To oni! Ten problem to oni!
Przez 30 lat nie mógł rozładować agresji.
- Tak jak inni. - On zachowuje się naturalniej.
Naprawdę? Tiki i paranoja to przejawy normalnego zachowania?
Tak. Budzimy go i trzymamy w klatce.
To nie paranoja, to fakt.
Faktem jest to, że 20 psychopatów przestało jeść. Ale nie wiedzą, czemu!
- Jak długo mam to tolerować? - On wie. Chce wyjść.
Lowe to nie mesjasz oddziału nr 5. To człowiek, który ma kłopoty.
Nie zmartwychwstał, otrzymał od pana lekarstwo.
Lekarstwo, które nie jest cudowne.
- Pozostali są w normie... - Ale on go dłużej przyjmował!
Współczuję mu.
Ale nie pozwolę mu narażać zdrowia pozostałych pacjentów.
- Przepraszam. - Nie możemy na to pozwolić.
On jest w porządku.
- Jak się dziś czujesz? - Dobrze,
- a ty? - Rewelacyjnie.
- Jakie jest zadanie tych panów? - Ci panowie...to moja ochrona.
- To przykre, że ich potrzebuję. - Ktoś usiłuje cię skrzywdzić? Kto?
No właśnie. Kto? Nie wiadomo.
Zapewne ktoś, kogo najmniej podejrzewam. Poczytaj historię.
Każdy pacjent z tego oddziału sądzi, że uknuto przeciw niemu spisek.
Ale są w błędzie. To wariaci.
Pogorszyło ci się.
Lek przestał działać. Wywołał skutki uboczne,
dlatego tak się zachowujesz.
Dziękuję, że wpadłeś, ale jestem zajęty.
Proszę cię, spójrz na siebie.
Nie, spójrz na siebie! Ja jestem chory!
Choroba odebrała mnie światu, a ja walczyłem, by do niego wrócić.
Przez 30 lat. I dalej walczę.
Ale ty...
nie masz usprawiedliwienia! Jesteś przerażonym i samotnym człowiekiem,
który nie ma nic! To ty śpisz!
Mogą odstawić lek. Mają do tego prawo!
Mógłbyś się pewnego ranka obudzić, a leku by nie było.
Zostaw mnie!
W porządku. Nic mi nie jest.
Po prostu upadłem.
Pomóż mi.
Dasz radę iść?
Nie pozwolę im odstawić leku. Będziemy walczyć razem.
Wystąpiła reakcja na lek. Pojawiły się tiki.
Leonarda bardziej jednak niepokoi
Ios pozostałych pacjentów.
Będziemy eksperymentować z jego dawką. Przystał na to.
Chce jednak, by pozostali wiedzieli, co ich czeka. Musicie mi pomóc.
- Hej, Len... Witaj z powrotem. - Dzięki.
- Co słychać? Jak się czujesz? - Wszystko dobrze?
- Ale tu cicho. - Tak, bo na ciebie czekamy!
Świetnie wyglądasz, Len. Z każdym dniem lepiej.
A jeśli lek przestał działać?
A jeśli nas wszystkich to spotka?
Nie ma naukowych podstaw, by twierdzić, że spotka was to samo.
Dlaczego?
Każdy jest inny. Zresztą czujecie się dobrze. Prawda?
To było śliczne, Lucy.
Nauczyłam się tej piosenki dawno, dawno temu.
Wiem, który mamy teraz rok.
Ale nie mogę sobie wyobrazić, że mam więcej niż 22 lata.
Nie doświadczyłam tego.
Wiem, że to nie rok 1926.
Ale potrzebuję, by nim był.
- Jak się czujesz? - Rewelacyjnie.
A jak tam reszta? Mówią o mnie?
- Boją się. - I słusznie.
- Czy możesz to powstrzymać? - Nie wiem, ale wciąż się staram.
- Nie stawiaj na mnie kreski. - Nie bój się.
425, tak.
Dostałem pocztówkę od syna.
Jest dobrze i nagle wszystko staje w miejscu.
Jakby ktoś zgasił światło. Bez ostrzeżenia.
Potem coś musi mnie ożywić. Dżwięk, dotknięcie.
I znów mogę się poruszać.
To nie jest nieprzyjemne... to jest nijakie.
Nic nie czuję. Jakbym umarł... nic.
Jakbym już nie był człowiekiem, tylko zbiorem tików.
Nie przeszkadzają mi one. Czasem bardzo ubarwiają życie.
Chociaż nie wiem, kto jest silniejszy. Ale drażnią mnie, nie powinny istnieć.
Do pięciuset.
Jeszcze odrobinkę.
Kiedy pracuję, jest dobrze. Czuję się tu dobrze.
- Spis książek posuwa się naprzód. - Chciałbym go zobaczyć.
Nie szkodzi. Innym razem.
- Co... co się dzieje? - Masz napad.
Weż kamerę!
Nie mogę. Wyłączam kamerę.
Nie, nie. Patrz! Patrz! Patrz!
Ucz się! Ucz się! Ucz się dla mnie.
Zobaczmy... 625.
- 625... - Dobrze.
Już nie mogę czytać! Nie mogę skupić wzroku w jednym punkcie!
Wciąż wracam do początku-początku-początku...
- Zawiodłem wszystkich. - Nie.
Zawiodłem. Ciebie. To prawda! Jestem groteskowy!
Nieprawda. Nie wolno ci tak mówić.
Jestem groteskowy. Popatrz na mnie i zaprzecz temu!
Nie jesteś.
To nie jestem ja.
Kiedy urodziłam zdrowe dziecko, nie pytałam, dlaczego.
Czemu spotkało mnie takie szczęście? Czy zasłużyłam na idealne dziecko?
Ale kiedy zachorował, od razu zaczęłam pytać: czemu?
Żądałam odpowiedzi! Dlaczego tak się dzieje?
Nie mogłam nikomu powiedzieć: "Przestań. Proszę cię, przestań.
Nie widzisz, że mój synek cierpi?"
Mój syn cierpi. Niech pan temu zaradzi!
- On walczy. - Przegrywa.
Pracowałam... Zaprosiłam znajomych, poszliśmy na tańce. I to wszystko.
To wspaniałe. Nigdy takich rzeczy nie robiłem.
Będzieszje robił.
Nigdy mnie stąd nie wypuszczą. I nie powinni.
Wciąż nie jestem zdrowy. Jak widzisz...
To znaczy, czuję się dobrze, kiedy cię widzę...
Już się więcej nie zobaczymy.
Chciałem się pożegnać.
Czy to nie urocze?
- Już? - Kiedy będziesz gotów.
Nazywam się L. Lowe. Wyjaśniono mi, że przez długi czas byłem nieobecny.
Wróciłem.
- Jakie to uczucie? - Najpierw myślałem, że to sen.
Co cię przekonało, że jednak nie?
To, że się do ciebie odezwałem, a ty mnie zrozumiałeś.
Powiedziała mu pani, że jestem życzliwy ludziom.
Dałem mu życie, żeby w chwilę potem mu je odebrać.
Wszystkim nam jest dane i będzie odebrane.
Czemu nie znajduję w tym pociechy?
Bo jest pan życzliwy ludziom.
Bo on jest pańskim przyjacielem.
To było niezwykłe lato. Czas odrodzenia i niewinności, czas cudu.
Dla piętnaściorga pacjentów i dla nas - ich opiekunów.
Ale teraz musimy się pogodzić z rzeczywistością tego cudu.
Nie możemy się schować za zasłoną nauki i orzec, że zawiódł lek.
Albo że nastąpił nawrót choroby.
Albo że pacjenci nie byli w stanie pogodzić się z utratą 30 lat życia.
Tak naprawdę nie wiemy, co zawiodło, a co się powiodło.
Wiemy tylko, że kiedy zamknęło się chemiczne okno,
rozpoczęło się kolejne przebudzenie.
Zrozumieliśmy, że duch ludzki jest silniejszy od jakiegokolwiek leku...
i na tym trzeba się skupić.
Praca... zabawa... przyjaźń... rodzina...
oto sprawy, które się liczą...
sprawy, o których zapomnieliśmy...
najprostsze ze wszystkich.
- Dobranoc. - Dobranoc.
- Eleanor! - Tak?
Co się stało?
Co robisz dziś wieczorem? Jeśli masz inne plany...
Nie, ja..
- Nie masz żadnych planów? - Nie, ja...
Zastanawiałem się, czy ty... czy ty i ja...
my... czy nie moglibyśmy... skoczyć gdzieś na kawę?
Tak. Bardzo chętnie.
- Moje auto stoi tutaj. - A może pójdźmy pieszo.
Dr Sayer kontynuował badania nad pacjentami post-encefalitycznymi,
wypróbowując coraz to nowe specyfiki.
Leonard i inni pacjenci
przeżyli krótkie nawroty świadomości,
ale już nie o tak dramatycznym przebiegu jak latem roku 1969.
Dr Sayer nadal pracuje w szpitalu dla przewlekle chorych w Bronxie.
Zaczynamy.